Bir yapılacaklar listesi HAYAT!

Hep yapılacak bir şeyler vardır ya mutlaka, hani şu geçsin şunu yapacağım deriz.. Erteleriz ya sonsuz kere bazı şeyleri.. Ben işte tam o noktadayım. Artık yapmadığım her şeyi yapabilmeye çalışmaya adadım kendimi. İnat edince oluyormuş, hiç vazgeçmemek gerekiyormuş. Bir yandan da çok korkuyorum, kendime karşı oluşturduğum bu disiplin bir "amaaaaaan boşveeeeeer" in kaygısızlığının tehlikesinde.Aslında bu değişimin yaş ile bir ilgisinin de olduğunu düşünüyorum. Çünkü insanın kendini kandıramadığı bir yaş geliyormuş, her şeyini olduğu gibi çırılçıplak anladığın ve kabul ettiğin. Kendini olduğun gibi gördüğün. İşte tam bu noktada gördüğünü kabul etmek de harekete geçmek de senin elinde! Hadi kilo verebilirsin, düzenli blog yazabilirsin, dans öğrenebilirsin, İngilizce konuşabilirsin. 
Hayat ertelenmeyecek kadar kısa, bunu anlayacak kadar yaşamadın mı?

Ne geçmiş tükendi, ne yarınlar...

Tozlu raflar arasına saklanmış, yıllanmış resimler.. Kiminin ucu yırtılmış, kiminin rengi sararmış. O an mutlulukla gülümseyen herkes birbirini görmez olmuş. Resimler gibi anıları da kaldırmışız o tozlu raflara. 

Sözlere gerek kalmamış, tüm anılar mazide kalmış.
Zamanın acımasızlığına teslim mi olmalı? Yoksa hiçbir fikrimizin olmadığı, nerede olduğunu bile bilmediğimiz hayaletleri, hayatımızın orta yerine mi koymalıyız? Zaman zaman rüyalarımıza girip hesap mi sormalılar? Yoksa arayıp bulup yarım kalmış bir şeyleri onarmaya mı çalışmalıyız? Hangisinde daha az yalnız hissederiz kendimizi? Hangisi kısır döngü hayatlarımızın akışını kolaylaştırır?
Geçmişi bir çizgi çekip unutmak mı gerek, yoksa indirip tozlu raflardan, onu mu yaşamak gerek?
Hiçbiri doğru değil galiba. Ne benimki gibi acımasız olmak, ne de bir takıntı gibi durup durup onu deşmek...