Şehir

Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte, öyle tükettin demektir tüm yeryüzünde de.

Kavafis

Zamansızlık

Hiç vaktin yok değil mi? Ne tam vapura binerken gözüne ilişen harika manzarayı seyretmeye, ne evdeki dolabın kulpunu tamir etmeye... Spor da yapamazsın vaktin yok çünkü! Anneni de arayamazsın hep yoğunluktan! Kitap okuyamazsın sızıp kalırsın... Hayatın küçük zevklerine de vaktin yok, bir çiçeği koklamaya örneğin.. Bir engelliye yardım etmeye, bir köpeği sevmeye. Sevemezsin ki ellerin kirlenir, ellerini yıkamaya vaktin yok! Ama 3 saat Yetenek Sizsiniz izlemeye vakit bulursun. Çünkü saate bakma ihtiyacın kalmaz 3 saat, beynin yıkanır, unutursun her şeyi!

Karıncalar

Küçük karıncalar gibiyiz şu hayatta. Uğraşıyoruz, didiniyoruz, kendimizi paralıyoruz boyumuzdan büyük işleri sırtımızda taşımak için, çok uzun yol gittiğimizi sanıyoruz... Sonra bir bakıyoruz kat ettiğimiz mesafe aslında küçücük! Gayretimin karşılığı bu muydu diyoruz, isyan ediyoruz belki bazen. Sonra bir gün geliyor, bütün emeklerimiz anlam kazanıyor. O küçücük dediğimiz mesafe birden artıveriyor.

Aslında benden daha güzel anlatmış Stewe Jobs burda; mesele a noktasından b noktasına gidebilmek, ilerleyip hep gelişebilmek. Yoksa inişler ve çıkışlar hayatın olmazsa olmazı...

Oynar mısın benimle?

Dudağının kenarı da bekleyen bir gülüş olsam, aniden çıkagelsem ve kahkahaya dönüşsem. Gözlerindeki ışık olsam, kimsenin bilmediği bir kıvılcım... Yansak birlikte. Hayır o bıkkın ifade hiç olmasam, hep heyecan olsam. Hayatın kendisi olsam. Sevdiklerin, evin gibi olsam, huzurun olsam... Yaşama sevincin, hayata tutunuşun olsam... Limanın olsam, boğuşmaktan yorulduğun dalgaları bırakıp sığınsan durgun sularıma. Açık denizin olsam, boğulsak beraber. Gün doğumun, gün batışın olsam. Yaslanıp ağladığın, kendini koyverip güldüğün omuzun olsam.. Tek dostun olsam.

Her şeyin olsam, hiçbir şeyin olmasam.

Oynar mıydın benimle, hayat denen bu oyunu?

Hiçbirşey değişmiyor

Biz sadece değiştiğini düşünüyoruz. Herşey yerinde sayıyor. Yapmam dediğimiz, bir daha asla dediğimiz hep başımıza geliyor. Çünkü "BİZ" değişmiyoruz, sadece değişmeyi umuyoruz.

Ummaktır Yaşamak

Umut

Yaşamak ummaktır. 
Yeşil yapraklar umar 
şu beli bükülmüş agaç, 
yelkenler rüzgar umar 
bir kız tanırım, sarışın 
sevgilisini esmer umar. 

Aç karnına istiklal umar 
Bombay'lı amale, Cava'lı topraksız, 
Hamburg'lu ana ekmek umar, 
Paris'li çocuk intikam 
ben sulh umarım 
Ramazan oglu Recep 
kışlanın duvarına vermiş sırtını 
memleketten mektup umar 
ve her talim dönüşünde, 
her nöbete çıkışında tezkere umar. 

Ummaktır yaşamak. 
Çık bu saatte evinden 
kilitle odanın ve kalbinin kapılarını, 
keder seni evde bulmasın, 
pişmanlık geri dönsün kapından. 
Vehimlerini azat et; 
soyun hatıralarından, 
tazelensin adımlarındaki kuvvet 
dogacak günü yolda karşıla: 
yeni umutlarla başlar yeni gün; 
tahammül umuttan dogar. 
Zaman bizim dostumuzdur, unutma 
en az HÜRRİYET kadar. 

Ummaktır yaşamak. 
İbret al, ders al geceden 
çevir başını gökyüzüne 
yıldızlara bak. 
Güneşli sabahların umududur yıldızlar. 

Bir vedalık hükmü var hayatın, 
ölümün vakti saati sorulmaz. 
Serçe kuşu gibidir umut, 
dal yorulur, serçe yorulmaz.

Suat Taşer

Kitapsız Kalmak

Neredeyse okumaya başladığımdan beri kitaplara aşığım. Bazıları beni alıp bilmediğim dünyalara götürüyor. Bazılarını bir şeyler öğrenmek için, bazılarını çıtır çerez diye okuyorum. Çıtır çerezler genelde bestseller oluyor. Böyle okuduğum son kitap Pucca'nındı. Çok eğlendim.

Hepsini aynı keyifle ve hevesle okuyorum diyemem ama hiç bir kitabı bırakmamakla övünüyorum. (Sophie'nin Dünyası hariç) Kitap okumanın en sevmediğim yanı çok heyecanlı, bir solukta okuduğun kitabın çat diye bitmesi. O bitiş ve boşluk çok kötü.. Bu akşam yaşayacağım ne yazık ki. Hem ne olacağını deli gibi merak edip hem de bitirmekten korkmak da acayip bir ikilem. Bu akşam "Kayıp Sembol" bitiyor. Seviyorum "Dan Brown"u.

Kayıp Sembol'den Küçük Bir Alıntı

"Zamanın başlangıcından bu yana cahiller daima sesini en fazla duyuranlar, masum kitleleri sürükleyerek kendi arzularını zorla yaptıranlar olmuşlardı. Dünyevi arzularını, anlamadıkları Kutsal Kitap'a atıfta bulunarak haklı göstermeye çalışmışlardı. Hoşgörüsüzlüklerini inançlarının kanıtı olarak kabul etmişlerdi. Bunca yıldan sonra insanoğlu sonunda, bir zamanlar İsa hakkındaki güzel şeylerin tümünü yok etmeyi başarmıştı."

Dan Brown - Kayıp Sembol syf.346 

Size de tanıdık gelmedi mi?


Fotoğraf: cody-thomas.com